HVHW - Hardrijvereniging Den Haag Westland

Over verschillende grote meren maar juist de charme doordat we dwars door de Weerribben heen schaatsen, kleine sloten waar nauwelijks te passeren was met enkele grote scheuren maar ook stond er een stukje klunen op het programma.

Mijn allereerste wedstrijd bij de landelijke dames en dus best een beetje zenuwachtig, hoeveel trek je aan, eten mee? Wat zijn de regels in het peloton? wie is wie? Gelukkig kreeg ik een beetje hulp van Suzanne Mulder, een ploeggenoot uit het skeeleren, haar laatste wedstrijd bij de landelijke dames. We hadden afgesproken dat we zouden genieten en zodra we eenmaal gelost waren uit het peloton we er een prachtige toertocht van zouden maken. Doel blijft natuurlijk zover mogelijk mee rijden met het peloton.

En toen gingen we van start, gelukkig niet te hard, ik kreeg als opdracht mee om niet te ver achterin te zitten, echter was ik toch een beetje bang van dit grote damespeloton. Bij zesbanen is het peloton toch echt iets kleiner en ook tijdens de skeelerwedstrijden rijd ik niet in een peloton van 68 dames. Daarnaast kon ik achterin toch een beetje die enge scheuren overzien.

Het ging al mis op 1 km nadat we gestart waren, een tweesprong waarbij de ene helft van het peloton rechtdoor reed en de andere helft rechts. Beide pelotons keken elkaar aan, wie zit er goed? Uiteindelijk was het de quad die duidelijk maakte dat we toch verkeerd zaten en we in volle sprint achter de rest van het peloton aan moesten. Gelukkig, ik zat er weer bij, toen een stuk door de Weerriben, smalle sloten dus passeren was erg moeizaam, niemand wil achteraan zitten kleine valpartijen, wat geschreeuw.. maar de wedstrijd ging door, we zaten al in Blokzijl op 20 km toen ik wat achterblijvende groepjes dames zag, mmmh zo slecht rijd ik dus helemaal niet.

Stiekem durfde ik al wat rond te kijken, super mooi damespeloton in een verlaten omgeving, geen mens op het ijs, geen cameraploeg, enkel een quad met een jurylid om ons te begeleiden. En daar stonden ze, vele heren met gele vlaggetjes.. de eerste kluunplaats over een regionale weg heen. De dames vlogen er over heen, lachend, proestend vloekend en een enkele op hun kont verderglijdend. Het harmonica-effect begon, ik moest stilstaan op de weg, kon geen kant op.. en daarna een groot gat voor mij, het peloton stoomde weg, zonder mij en gelukkig nog een 8 tal dames. Jagend achter het peloton, iedereen deed een stuk kopwerk, tot 50 meter benaderde we het peloton, helaas ze gingen weer vol aan. We moesten het met z’n achten rooien. Het masterpeloton haalt ons in, mochten we hierbij aansluiten? Toch maar niet gedaan, daarna kwam er nog een groepje met masters, een b rijder, en een dame, hop aansluiten! Zo kunnen we met z’n allen mooi de wedstrijd uitrijden, geen toertocht voor mij maar volhouden en vastbijten.

10 km voor het eind rij ik dan toch in een scheur waarbij ik geen evenwicht kan houden, boem daar lag ik, niet op het ijs, maar met mijn gezicht in het riet, op de kant. Het enige wat ik dacht was, rijden, terugrijden naar de groep. Gelukkig was er een master die heel even op mij wachten en mij terugreed naar de groep, enkele krassen in mijn gezicht getuigen nog steeds van mijn val. Daarna nog de prachtige kluunplaats wat nog een extra hindernis opleverde, bukkend onder een brug klunen, mooie beelden te zien op het volgende filmpje:

http://www.youtube.com/watch?v=r6r76-xh-1A 

Nog 4 km werd er geschreeuwd, toen kwamen de bordjes, nog 2, km, nog 1 km, en toen het bordje 500 meter, nu of nooit dacht ik.. vol de sprint aangegaan, waarbij er nog 2 dames over mij heen kwamen. Uiteindelijk 43e geworden van de 68, super tevreden met mijn uitslag bij mijn eerste landelijk wedstrijd. Genoten van de prachtige ronde. Hopelijk volgend jaar weer!